ενα μου σχόλιο για την ρητορική της μετρησιμης Ελπίδας ως εξηγησης για την δημοσκοπική εκρηξη του Συριζα ( με αφορμή ενα προσφατο αρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη)

στο αρθρο  του

 Οι δυο ρεαλισμοί και η πιθανότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Του Νικόλα Σεβαστάκη

γραφει ο φιλτατος Σεβαστακης,ενας απο τους πιο σοβαρους  διαννοουμενους *του  Χωρου του Συριζα  :

'''Αμφισβητώ αυτές τις εύκολες προσεγγίσεις, μένοντας απλώς σε ένα και μόνο δεδομένο της κατάστασης: στο ότι οι άνθρωποι που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 6ης Μαΐου προέρχονται κατά κανόνα από τις λεγόμενες παραγωγικές ηλικίες και τις μεγάλες πόλεις. Τι σημαίνει αυτό; Ότι πρόκειται ακριβώς για κόσμο ο οποίος ένιωσε και νιώθει πάντα στο σαρκίο του τις δραματικές μεταβολές στην εργασία, τις ανατροπές της καθημερινότητας, την μετάλλαξη των συνθηκών ζωής. Κάτι δηλαδή τελείως διαφορετικό από την αργόσχολη τάξη, την οποία κατακεραυνώνουν ο Πάγκαλος και άλλοι. Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται, αντίθετα, στην κόψη του πικρού ενήλικου ρεαλισμού. Έχει ζήσει και την άνοδο και πτώση των παραμυθητικών εξάρσεων των προηγούμενων τριών δεκαετιών....Στον ΣΥΡΙΖΑ προβάλλουν περισσότερο μια συγκεκριμένη και μετρημένη ελπίδα. Μια κοινωνική ελπίδα, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση που άρεσε στον Τζων Ντιούι..

 Η αντιρηση μου ειναι η εξής ..-

- Το δεδομένο : οι παραγωγικές Ηλικιες ,μεγαλες πολεις  κλπ 

ε απο αυτό μοιαζει να συμπεραίνει ο  Νικολας  Σ. οτι ... ''Αυτό το κομμάτι της κοινωνίας βρίσκεται, αντίθετα, στην κόψη του πικρού ενήλικου ρεαλισμού.και οτι Στον ΣΥΡΙΖΑ προβάλλουν περισσότερο μια συγκεκριμένη και μετρημένη ελπίδα. Μια κοινωνική ελπίδα, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση που άρεσε στον Τζων Ντιούι..'' 

Μοιάζει λοιπόν σαν να μας λέγει  ο Σεβαστακης ''Ο  Τζων Ντιουι ειναι πραγματιστής οι άνθρωποι  που ακολουθούν τον Συριζα βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία αρα βρισκονται στην κόψη του πικρού ενήλικου ρεαλισμού και ( υπορρητα ) είναι και .πραγματιστές  σαν τον Τζων Ντιουι ''

 Αντίθετα  έχω την εντύπωση οτι 

 α)   από ενα ..δεδομένο  και μάλιστα τόσο απλουστευμένο  δεν θα επρεπε να  βγάλουμε τόσο ...πραγματιστικά και μετρήσιμα συμπεράσματα 

β) οι άνθρωποι που ανήκουν σε  παραγωγικές ηλικίες δεν είναι απαραίτητα και ..πραγματιστές και ..πικρά ρεαλιστές 

και οτι 

γ) στην συγκεκριμένη περίπτωση

ακριβώς αυτοί που βρίσκονται σε παραγωγικές  - μέσες  ηλικίες, και ανδρώθηκαν ( η γυναικώθηκαν -θυμήθηκα εδώ το Βιντεακι των Μοντυ Παυθον )   έχοντας  αφομοιώσει ως τμήμα της προσωπικής τους ταυτότητάς την αφήγησή της Μεταπολίτευσης , επιθυμούν και την φαντασιακή έστω  συνέχιση της   Βιογραφίας τους  : Όταν το ξυπνητήρι του πραγματικού  χτυπά, αυτοί θέλουν  να παρατείνουν  τον ύπνο τους .κάνοντας όνειρα ..  ..Και τα όνειρα είναι εξ ορισμού Μη μετρήσιμα.. : Στα όνειρα ισχύει η  μετάθεση, η συμπύκνωση  και η απουσία χρόνου .. Μόνο που το Ξυπνητήρι συνεχίζει να χτυπά . ( και ίσως και    το ξυπνητήρι ναναι Ωρολογιακή Βόμβα) 

Η Γάτα στα Κόμικς  περνά πάνω από τον Γκρεμό , νομίζει ότι ακόμα  πατά σε σταθερό έδαφος και συνεχίζει να τρέχει ..Μόνο όταν κοιτάει κάτω τότε Ζαλίζεται και πέφτει

Πολιτικός διάλογος, πράσινες μεταρρυθμίσεις, εναλλακτικές προτάσεις, ευρωπαϊκές συμμαχίες για να επιβιώσει η χώρα (αναδημοσιευση απο το μπλογκ ecogreensnikoschryso.blogspot.gr/

Πολιτικός διάλογος, πράσινες μεταρρυθμίσεις, εναλλακτικέςπροτάσεις, ευρωπαϊκές συμμαχίες για να επιβιώσει η χώρα

Το άρθρο του Νίκου Χρυσόγελου,

ευρωβουλευτή των Οικολόγων Πράσινων

www.chrysogelos.gr

Στο δρόμο για τις νέες εκλογές

Πάμε λοιπόν σε εκλογές. Τα κόμματα έδειξαν ότι δεν κατανόησαν το διπλό μήνυμα των εκλογών της 6ης Μαίου. Οι πολίτες καταδίκασαν τα δυο κόμματα και τις πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία αλλά ζήτησαν να διαμορφωθεί και μια νέα κυβερνητική πρόταση και μια νέα πολιτική που να προσφέρει λύσεις. Η απάντηση που έδωσαν τα κόμματα ήταν “βλέποντας και κάνοντας”, μετά τις εκλογές.

Η πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων έχει αποτύχει και οδηγεί σε οδηγεί σε βαθιά ύφεση, σε διάλυση της κοινωνικής συνοχής, σε κατάρρευση της πραγματικής οικονομίας και σε έκρηξη της ανεργίας. Μια τέτοια κοινωνικά άδικη κι αναποτελεσματική πολιτική δεν μπορεί να έχει την υποστήριξη της κοινωνίας, όπως επιβεβαιώθηκε κι από τα εκλογικά αποτελέσματα. Όμως, σε μια εποχή που ένας στους δύο νέους είναι άνεργος, οι κοινωνικές υποδομές καταρρέουν, η πραγματική οικονομία διαλύεται, χρειάζονται ευρύτερες συναινέσεις για άμεσες λύσεις ακόμα κι αν δεν υπάρχει συμφωνία για τη σύνθεση μιας κυβέρνησης. Χρειάζεται, επίσης, σοβαρή συζήτηση για το ποιά μπορεί να είναι η σύνθεση της κυβέρνησης μετά τις νέες εκλογές αλλά κυρίως ποιο μπορεί να είναι ένα κοινωνικά δίκαιο και ισορροπημένο σχέδιο διάσωσης της χώρας.

Η πολιτική που έχει χάσει το νόημά της

Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να βάζει το μικροκομματικό συμφέρον πάνω από την επιβίωση της κοινωνίας και των πολιτών. Πολίτες και κόμματα αποκηρύσσουν την πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα αλλά δεν κάνουν αυτοκριτική για το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας που αποδείχτηκε ότι δεν οδηγούσε σε ευημερία και βιωσιμότητα αλλά, αργά ή γρήγορα, σε πολλαπλή χρεοκοπία. Σίγουρα η ελληνική κρίση είναι και παράγωγο της σημερινής μορφής της ευρωζώνης. Υπάρχει, όμως, ελπίδα χωρίς να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία και τις δικές μας παθογένειες; Πώς θα γίνει αυτό όταν τα κόμματα συζητάνε με συνθήματα και δεν παρουσιάζουν τις προτάσεις τους με αξιόπιστο, κατανοητό και πειστικό τρόπο για το ποια θα είναι η διαφορετική - ως προς την εφαρμοζόμενη - στρατηγική που θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο που έχουμε φτάσει; Προς το παρόν ακούμε μόνο συνθήματα κι όχι συνεκτικά σχέδια. 

Άμεσες λύσεις για όσους βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης

Ενώ, λοιπόν, η χώρα βρίσκεται σε βαθιά κρίση και απειλείται με πλήρη κατάρρευση, οδεύουμε ξανά σε εκλογές χωρίς τα κόμματα να έχουν συζητήσει και συμφωνήσει έστω για κάποια άμεσα μέτρα στήριξης κι ανακούφισης όλων όσοι σήμερα βρίσκονται σε απελπιστική κατάσταση.  Υπερβολικά μεγάλος αριθμός πολιτών έχει χάσει τη δουλειά του και βρίσκεται στα όρια επιβίωσης. Αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται άμεσα στήριξη, δεν έχουν καν την δυνατότητα να περιμένουν μακροχρόνια μέτρα που θα μπορούσαν να φέρουν θετικά αποτελέσματα.

 Δυο συμπληρωματικές κινήσεις θα βοηθούσαν να αντιμετωπιστούν τα επείγοντα προβλήματα επιβίωσης:

-      Ανάπτυξη κοινωνικών υποδομών και τα διχτύων κοινωνικής αλληλεγγύης ώστε να στηριχθούν σήμερα οι πολίτες που έχουν ανάγκη και να εξισορροπηθεί η βίαιη απώλεια εισοδημάτων. Είναι ενθαρρυντικό ότι αναπτύσσεται με πρωτοβουλία των πολιτών ένα κίνημα κοινωνικής αλληλεγγύης, αλλά ακόμα το κυρίαρχο είναι η οργή και όχι η αλληλεγγύη.

- Μετεξέλιξη των πρωτοβουλιών αλληλεγγύης σε μια καλά οργανωμένη οικονομική (αντι)πρόταση και σε μια σταθερή δομή ενός νέου μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης. Αυτό μπορεί να χρηματοδοτηθεί από υπάρχοντες αλλά και νέους ευρωπαϊκούς πόρους ώστε να αναπτυχθούν αποτελεσματικές κοινωνικές δομές αλλα και να δημιουργηθούν άμεσα θέσεις εργασίας.

  Στόχος θα έπρεπε να είναι η δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας για νέους, κυρίως μέσα από τις δομές του λεγόμενου τρίτου τομέα - κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις - αλλά και  σε  μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σε τομείς κοινωνικών και περιβαλλοντικών υποδομών και υπηρεσιών.

  Σε αυτές τις δύο πολιτικές θα μπορούσαν να είχαν συμφωνήσει τα κόμματα προεκλογικά, ώστε η διοίκηση να μην μείνει άλλους δυο μήνες χωρίς κατευθύνσεις αλλά και ευρωπαϊκοί  πόροι να φτάσουν στην πραγματική οικονομία και να στηρίξουν θέσεις εργασίας σε κοινωνικά αναγκαίες δραστηριότητες.

Αλλάζουμε πολιτικές στην Ευρώπη, αλλάζουμε κι εμείς

  Στο επίπεδο της συνολικής πολιτικής στρατηγικής, η απουσία των πολιτικών δυνάμεων αλλά και της χώρας συνολικά, από τον προβληματισμό και τις αναδιατάξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι κραυγαλέα. Από αρχές Φεβρουαρίου 2012 άρχισε να διαφαίνεται η μετατόπιση της συζήτησης σε ευρωπαϊκό επίπεδο από τα περιοριστικά μέτρα προς την ανάπτυξη και την απασχόληση, ως συμπλήρωμα τουλάχιστον των δημοσιονομικών μέτρων. Θα έπρεπε, λοιπόν, όλα τα πολιτικά κόμματα να έχουν επεξεργαστεί και παρουσιάσει την κατάλληλα προσαρμοσμένη στρατηγική τους, ώστε να μετάσχουν στην συζήτηση που έχει ανοίξει αλλά και να επηρέασουν τις εξελίξεις, ιδιαίτερα στα θέματα της ανεργίας και της “ανάπτυξης”. Τόσο η προηγούμενη κυβέρνηση όσο και τα κύρια κόμματα καταθέτουν προτάσεις που αντιστοιχούν σε εκθέσεις μαθητού δημοτικού σχολείου, στην καλύτερη περίπτωση.

Σε ένα πολιτικό τοπίο που αλλάζει, η δημιουργία ευρύτερων συμμαχιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο απαιτεί από τα κόμματα να παίξουν στο παιχνίδι με ευρωπαϊκούς όρους, όχι να πετάνε την μπάλα στις κερκίδες. Σπασμωδικές κινήσεις ή μπλόφες μπορεί να οδηγήσουν τη χώρα στην κατάρρευση και σε έξοδο από την ευρωζώνη, όχι μόνο μετά από πολιτικές αποφάσεις αλλά ίσως και λόγω κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος ή διακοπής της χρηματοδότησης από τους δανειστές. Η συζήτηση και τα σενάρια για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είναι πλέον κυρίαρχα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ίσως ακόμα σαν μέσο πίεσης για τις εκλογές. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι είμαστε πολύ κοντά σε εκείνο το ψυχολογικό κλίμα - ο διαπιστώνει εύκολα κάποιος που κινείται σε ευρωπαϊκό επίπεδο - που θα διευκολύνει κάποιους να πάρουν την απόφαση να δείξουν στην Ελλάδα την πόρτα εξόδου από την Ευρωζώνη. 

Αντί για φτηνό τσαμπουκά, που μετατρέπεται σε κολοτούμπες αργότερα ή μπορεί να οδηγήσει σε έξοδο από την Ευρωζώνη, χωρίς μάλιστα να είναι αυτό μια επεξεργασμένη εναλλακτική στρατηγική για το μέλλον της χώρας, πρέπει να διαμορφωθεί, με μεθοδικότητα, πολιτικό διάλογο κι ανοικτό πνεύμα, μια ευρύτατη ευρωπαϊκή μεταρρυθμιστική συμμαχία, λαμβάνοντας υπόψη την αναδιάταξη των πολιτικών ισορροπιών στην Ευρώπη. Ο Ολάντ συνεργάζεται με την αριστερά και τους πράσινους. Υπουργός ανάπτυξης της γαλλικής κυβέρνησης ανέλαβε ο πράσινος ευρωβουλευτής Πασκάλ Κανφίν, από τους πρωτεργάτες  της Πράσινης Κοινωνικής Συμφωνίας (Green New Deal) που προωθούν οι πράσινοι για την αντιμετώπιση των μεγάλων δημοσιονομικών, οικονομικών, κοινωνικών, περιβαλλοντικών και κλιματικών προβλημάτων. Οι Σοσιαλιστές και οι Σοσιαλδημοκράτες αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Φιλελευθέρων στο ευρωκοινοβούλιο υιοθέτησαν με μεγάλη πλειοψηφία την πρόταση (έκθεση Ποδηματά) για φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Μια ιδέα που ξεκίνησε από τους Πράσινους κυρίως με στόχο να βρεθούν νέοι πόροι τόσο για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης όσο και την προστασία του κλίματος και την προώθηση της Πράσινης Κοινωνικής Συμφωνίας (Green New Deal). Στη Γερμανία, Πράσινοι, Σοσιαλδημοκράτες αλλά και νέες δυνάμεις όπως οι Πειρατές, φαίνεται να ανοίγουν τον δρόμο για το τέλος της κυριαρχίας της πολιτικής Μέρκελ. Τα πράγματα δεν είναι εύκολα γιατί η κρίση έχει εξαπλωθεί αλλά υπάρχουν πλέον νέες πολιτικές ισορροπίες.

Η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα θα δυναμώσει, όμως, μόνο αν η ελληνική κοινωνία διαμορφώσει και δεσμευτεί να εφαρμόσει ένα πειστικό, συνεκτικό, αποτελεσματικό εναλλακτικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση που πετυχαίνει εξυγίανση των δημοσιονομικών μέσα από άλλες, κοινωνικά δίκαιες και ισορροπημένες πολιτικές.  Χρειάζεται να πείσουμε ως χώρα ότι έχουμε μια καλύτερη εναλλακτική πρόταση για την αντιμετώπιση των δικών μας προβλημάτων ακόμα κι αν αυτή η πρόταση απαιτεί περισσότερο χρόνο για την υλοποίησή της καθώς και στοχευμένη, δίκαιη και ισορροπημένη προσπάθεια από εμάς.

Λαϊκισμός, αντιλήψεις του παρελθόντος και παραμύθια για δράκους;

Όταν το κύριο ζητούμενο είναι, λοιπόν, η διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πρόταση για την οικονομία, την απασχόληση και την μεταρρύθμιση των όρων του μνημονίου, στην πολιτική συζήτηση κυριαρχούν ο λαϊκισμός και ιδέες από ένα αποτυχημένο παρελθόν. Η ΝΔ επαναφέρει ως πρόταση το μοντέλο της άγριας ανάπτυξης της δεκαετίας του '50 και του '60. Το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να διατυπώσει  έστω και μια πρόταση με συνοχή. Το ΚΚΕ παραπέμπει στην λαϊκή εξουσία και στο απολίθωμα της ΕΣΣΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται στα σοβαρά (;) ότι θα κρατήσει τα λεφτά του ΕΣΠΑ (!) και ο Καμένος απειλεί τους ευρωπαίους ώστε να ...δώσουν γρήγορα τα λεφτά. Όταν η δημόσια διοίκηση καταρρέει, οι περιφέρειες και οι δήμοι αδυνατούν να αναλάβουν στοιχειωδώς τους ρόλους που τους αντιστοιχούν και τα περισσότερα πολιτικά κόμματα αγνοούν πώς μπορούν να αξιοποιηθούν οι ευρωπαϊκοί πόροι με αποτελεσματικό και σχεδιασμένο τρόπο, τα μεγάλα λόγια για καταγγελία, ανατροπή ή όπως αλλιώς του Μνημονίου είναι λόγια του αέρα ή αλλιώς παραμύθια για δράκους.

Η χώρα, από τις τελευταίες στην απορρόφηση ευρωπαϊκών πόρων για αντιμετώπιση της ανεργίας, δημιουργία κοινωνικών υποδομών, περιβαλλοντική αναβάθμιση και βελτίωση της ζωής των πολιτών, μεταρρύθμιση της διοίκησης, περιορισμού της πίεσης από το μεταναστευτικό, βελτίωση των συγκοινωνιών, συνεχίζει να βλέπει τα τρένα να φεύγουν και τις ευκαιρίες να χάνονται. Τα πολιτικά κόμματα δεν συζήτησαν καν τα θέματα που τέθηκαν στην άτυπη σύνοδο Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις 23 Μάη και δεν φαίνεται να ασχολούνται με τα θέματα που θα συζητηθούν στην επίσημη σύνοδο κορυφής του Ιουνίου αν κι αφορούν στην “ανάπτυξη”. Είναι τυχαίο ότι στην προεκλογική περίοδο δεν προσκλήθηκαν σχεδόν σε κανένα πάνελ ευρωβουλευτές, αν και έχουν άμεση και συνολική, ευρωπαϊκή, εικόνα για την κρίση; Ίσως γιατί έχουν άμεση σχέση με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, κι αυτό δεν αρέσει στα κόμματα που θέλουν να παρουσιάζουν μια εικονική πραγματικότητα. 

Πώς θα είναι η επόμενη μέρα, στις 18 Ιουνίου;

Πώς μπορεί να πιστέψει κάποιος ότι χωρίς πολιτικό διάλογο και συνθέσεις θα προκύψει μετά τις 17 Ιουνίου μια κυβέρνηση συνεργασίας με σχέδιο και πρόγραμμα που θα έχει την έγκριση της πλειοψηφίας της κοινωνίας αλλά και θα προσφέρει διέξοδο από την κρίση, προωθώντας τις αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις;

Η πολιτική συζήτηση γίνεται με όρους απόλυτου καλού κι απόλυτου κακού, χωρίς τα κόμματα να συζητάνε σε προγραμματική βάση για το αν και πώς θα μπορούσε να σχηματιστεί η όποια κυβέρνηση συνεργασίας. Ελάχιστη συζήτηση έγινε και για  το ποιες αλλαγές πρέπει και μπορούν να γίνουν στους όρους του Μνημονίου ώστε να προσαρμοστούν στις ευρωπαϊκές αξίες και πολιτικές και διασωθεί, όχι διαλυθεί η χώρα.

Όμως, όποια κι αν είναι η σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης, ακόμα και αν αλλάξουν οι όροι του Μνημονίου, ακόμα και αν καταφέρουμε να κρατηθούμε στην ευρωζώνη, βασική προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της βαθιάς κρίσης είναι η αναδιοργάνωση κι αύξηση της αποτελεσματικότητας της διοίκησης, ώστε να προωθηθούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, ν' αξιοποιηθούν ευρωπαϊκοί πόροι και να βελτιωθεί η ζωή των πολιτών.  Υπάρχουν προτάσεις;

Οι προτάσεις των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο

Οι Πράσινοι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνεχίζουμε να δουλεύουμε για την στήριξη των αλλαγών που απαιτούνται στην Ελλάδα και έχουμε παρουσιάσει (δείτε www.chrysogelos.gr  πρόσφατη σχετική συνέντευξη τύπου του Ντάνυ Κον Μπεντίτ και εμένα στο Στρασβούργο http://youtu.be/M3fH1c2hxzs) μια πρόταση 7 σημείων για αλλαγές στο Μνημόνιο, συνεκτική πολιτική αναζωογόνησης της ελληνικής οικονομίας και δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η αντιμετώπιση της δημοσιονομικής, οικονομικής, κοινωνικής, περιβαλλοντικής και κλιματικής κρίσης – δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κρίση είναι πολλαπλή – πρέπει να γίνει με τρόπο συμβατό με τις ευρωπαϊκές αξίες. Εργαζόμαστε, λοιπόν, ως πράσινοι ευρωβουλευτές για να προωθηθούν αλλαγές στους όρους του Μνημονίου ώστε να είναι συμβατοί με τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Είναι γεγονός ότι η πολιτική που εφαρμόζεται δεν είναι καλά σχεδιασμένη και σε πολλές περιπτώσεις είναι σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές αξίες και πολιτικές (δείτε στην ιστοσελίδα μου μια σειρά ερωτήσεων και παρεμβάσεων μου στο Ευρωκοινοβούλιο). Για παράδειγμα, η πολιτική για την “Ευρώπη 2020” θέτει ως στόχο τη μείωση του αριθμού των φτωχών στην Ελλάδα κατά 450.000 μέχρι το 2020. Όμως,  πάνω από 2.000.000 πολίτες βρίσκονται σήμερα στα όρια της επιβίωσης. Η ευρωπαϊκή πολιτική για ασφαλείς, βιώσιμες και δίκαιες συντάξεις δεν είναι σύμφωνη με την ακολουθούμενη πολιτική των οριζόντιων περικοπών και της βίαιης αφαίρεσης μεγάλου ποσοστού σύνταξης ακόμα και από τους ελάχιστα προνομιούχους. Στα ευρωπαϊκά κείμενα επαναλαμβάνεται συνεχώς η άποψη ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι πηγή δημιουργίας θέσεων εργασίας και βιώσιμων οικονομικών δραστηριοτήτων. Αντιθέτως, στην Ελλάδα το δημόσιο χρέος φαίνεται ότι θα συμβάλλει στην μεγέθυνση και του περιβαλλοντικού χρέους, λόγω της κυριαρχίας εκ νέου “αναπτυξιακών” πολιτικών που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζονται ως ξεπερασμένες και μη βιώσιμες.

Στο κέντρο μιας εναλλακτικής στρατηγικής διεξόδου από την κρίση πρέπει να είναι η πολιτική για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας κι αποτελεσματικότητας της χώρας – αναγκαία αν θέλουμε να υπάρχει βιώσιμη ευημερία - μέσα από την προώθηση της κοινωνικής, περιβαλλοντικής και τεχνολογικής καινοτομίας, τη βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης, την βελτιστοποίηση της χρήσης φυσικών πόρων, τη μείωση της γραφειοκρατίας και την εξάλειψη της διαφθοράς. Η επιστροφή σε τριτοκοσμικές συνθήκες εργασίας και η μείωση των μισθών κατά 40% για βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας οδηγεί σε διάλυση της κοινωνικής συνοχής, όχι σε αναζωογόνηση της οικονομίας.

Οι Πράσινοι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εργαζόμαστε, όμως, και για άμεσες λύσεις που θα αφορούν στην επιβίωση όσων βρίσκονται σήμερα σε οριακή κατάσταση. Επιδιώκουμε, λοιπόν, να συμφωνηθεί από την Κομισιόν ότι οι Ευρωπαϊκοί Οργανισμοί θα στηρίξουν άμεσα τις Ελληνικές Περιφέρειες και τους Δήμους στην αναζωογόνηση της πραγματικής οικονομίας, με απορρόφηση των υπαρχόντων ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων και την κινητοποίηση συμπληρωματικών επενδύσεων. Προτείνουμε σημαντικό μέρος των πόρων των Διαρθρωτικών Ταμείων να διατεθεί αποτελεσματικά - όπου είναι απαραίτητο, χωρίς συγχρηματοδότηση - για κοινωνικούς σκοπούς, την καταπολέμηση της φτώχειας και την δημιουργία θέσεων εργασίας, ειδικά για τους νέους

Η ομάδα εργασίας των Πράσινων ευρωβουλευτών για την ελληνική κρίση επεξεργάζεται προτάσεις για την οικονομία και την απασχόληση τις οποίες θα παρουσιάσει για δημόσιο διάλογο με ελληνικούς επαγγελματικούς και κοινωνικούς φορείς αρχές Σεπτεμβρίου.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ: Πακτωλός ή αερολογία; ενα εξαιρετικό αρθρο του Γιάννη Τσιρώνη

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ: Πακτωλός ή αερολογία;

Πώς κάθε ελπίδα πια δεν χάνει ο νους,

όταν σε κούφια λόγια είν’ κολλημένος.

Ψάχνει άπληστα στο χώμα θησαυρούς

κι είν’ αν σκουλήκια βρει ευτυχισμένος!

Γκαίτε

Πρόσφατα σε τηλεοπτική εκπομπή ο εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ επιτέθηκε στους Οικολόγους Πράσινους, επειδή διαφωνούν με την εξόρυξη ορυκτών καυσίμων. Εμποδίζουν έτσι οι άθλιοι Οικολόγοι την ανάπτυξη της χώρας. Είναι όμως η εξόρυξη πετρελαίου η λύση για την ελληνική οικονομία; Ποιοι αποκρύπτουν τα «τεράστια» αποθέματα μαύρου χρυσού εμποδίζοντας την ανάπτυξη και την ανεξαρτησία της χώρας μας;

Για να μελετήσουμε την συνεισφορά του πετρελαίου στην ανάπτυξη και την προκοπή κάθε χώρας, επιλέξαμε να συγκρίνουμε τις παρακάτω χώρες, με την Ελλάδα:

• Το Κατάρ, τη πλουσιότερη χώρα στον κόσμο, που αναπτυξιακά στηρίζεται στο πετρέλαιο.
• Τη Νορβηγία και τη Ρουμανία ως παραδείγματα πετρελαιοπαραγωγών χωρών με εντελώς διαφορετικές οικονομίες.
• Τη Σουηδία και την Αυστρία ως παραδείγματα χωρών, που παράγουν ελάχιστο πετρέλαιο, και γειτονεύουν με τις δύο προηγούμενες.
• Τον Ισημερινό και τη Βενεζουέλα, ως χώρες με μεγάλη παραγωγή πετρελαίου στην Αμερική.
• Τη Τουρκία  λόγω γειτνίασης.

Εξαιρέθηκαν χώρες, όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Ρωσία και η Κίνα, που λόγω μεγέθους και στρατηγικού ρόλου δεν συγκρίνονται με τις παραπάνω. Επίσης η λίστα δεν συμπληρώθηκε με τις υπόλοιπες αραβικές χώρες είτε γιατί οι οικονομίες τους είναι πολύ παραπλήσιες με το Κατάρ, είτε γιατί, λόγω κοινωνικών συγκρούσεων ή πολέμων,  βρίσκονται σε πολύ κακή θέση.

Στις γενικές προϋποθέσεις δεν πρέπει να ξεχάσουμε, ότι:

1.     Η Ελλάδα θα είναι πιθανά η μοναδική χώρα στον κόσμο, που θα εξορύσσει πετρέλαιο από μία κλειστή θάλασσα με τόσο ευαίσθητο οικοσύστημα και τόσο τεράστια τουριστική αξία. Αντίστοιχα κλειστή θάλασσα είναι η Κασπία, που έχει υποστεί σοβαρότατη οικολογική καταστροφή, από την εξόρυξη και την κατεργασία του πετρελαίου. Οι υπόλοιπες χώρες είτε έχουν αποθέματα στην ξηρά, είτε εκμεταλλεύονται αποθέματα σε ανοιχτές θάλασσες.
2.     Η Ελλάδα έχει μία πολύ κρίσιμη γεωπολιτική θέση. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν σοβαρά πετρελαϊκά αποθέματα, το κόστος «ανεξαρτησίας», που ήδη είναι τεράστιο λόγω των εξοπλισμών, θα πρέπει να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο: Όταν γνωρίζουμε ότι σημαντική παράμετρος για τους πολέμους και την αστάθεια στην Μέση Ανατολή, είναι το πετρέλαιο, είναι αφέλεια να ελπίζουμε ότι μεγάλοι παίκτες όπως οι ΗΠΑ, θα αφήσουν την Ελλάδα να κάνει του κεφαλιού της. Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες, έχουν υποστεί πολύ μεγαλύτερες διπλωματικές ή ένοπλες παρεμβάσεις από τις υπόλοιπες. Στο γεωπολιτικό ζήτημα δεν πρέπει να ξεχνάμε το γεγονός, ότι με ευθύνη της Τουρκίας δεν έχουμε ακόμα επιλύσει το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας, ούτε τα χωρικά μας ύδατα.
3.     Μόνο επτά (μαζί με τους κολοσσούς ΗΠΑ, Ρωσία, Καναδά, Ινδία και η Μεγάλη Βρετανία) από τις 30 μεγαλύτερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες έχουν διαχρονική δημοκρατία.
4.     Ακόμα και εάν έχουμε σημαντικά αποθέματα πετρελαίου, οι εξορύξεις θα αρχίσουν να έχουν σημαντική συνεισφορά στο ΑΕΠ μετά από μία τουλάχιστον δεκαετία. Μέχρι τότε, πιθανά το κόστος από το φαινόμενο του θερμοκηπίου θα έχει οδηγήσει σε μεγάλη μείωση της χρήσης ορυκτών καυσίμων.

Μετά από αυτές τις διευκρινήσεις ας διαβάσουμε τα οικονομικά στοιχεία από τις παραπάνω χώρες, ας σχολιάσουμε την κάθε μία χωριστά και ας βγάλουμε τα συμπεράσματα μας:

 

Χώρα	ΕΛΛΑΔΑ	Νορβηγία	Σουηδία	Κατάρ	Αυστρία	Ρουμανία	Ισημερινός	Βενεζουέλα	Τουρκία
ΠΛΗΘΥΣΜΙΑΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Πληθυσμός εκατομμύρια	10,8	4,7	9,1	1,9	8,2	21,85	15,2	28,1	79,8
Ποσοστό ντόπιου πληθυσμού	93%	94,40%	διάφοροι	40%	91,10%	89,50%	90%	διάφοροι	72%
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ΑΕΠ σε δις $	308	264,5	379,4	181,7	351,4	263,9	125,8	373,7	1026
Κατ/λωση πετρελαίου βαρέλια ημερησίως	371.300	221.000	351.100	166.000	277.900	196.000	166.300	746.000	646.300
Ημερήσια κατανάλωση πετρελαίου/ΑΕΠ	1.205,52	835,54	925,41	913,59	790,84	742,71	1.321,94	1.996,25	629,92
Έσοδα από φόρους %ΑΕΠ	39,90%	59,20%	51,30%	39,70%	48%	32,20%	28,20%	28,60%	23,20%
Εξαγωγές δις$	26,64	159,8	204,2	104,3	180,7	62,5	22,29	92,6	133
Εισαγωγές δις $	65,79	132,7	187,4	25,33	183,1	70,82	23,58	46,4	212,2
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε $	27.600	53.300	40.600	102.700	41.700	12.300	8.300	12.400	14.600
Κατά κεφαλή ελάχιστο εισόδημα σε $	11.454	~ 29.000	~ 16.584	~2400	14.101	3.734	5.680	7.387	7.069
Μέσο εισόδημα σε $	22.317	31.479	27.656	~21.300	28.269	5.484	7.500	13.500	8232
Συμμετοχή στο ΑΕΠ του φτωχότερου 10%	2,5	3,9	3,6	1,3	4	3,3	1	1,7	2,1
Συμμετοχή στο ΑΕΠ του πλουσιότερου 10%	26	21	22,2	35,9	22	24,5	35,3	32,7	30,3
Δείκτης GINI (παγκόσμια κατάταξη 140 χωρών)	33 (102)	25 (136)	23 (140)	41,1 (56)	26 (135)	33,3 (100)	47,3 (31)	39 (71)
Ποσοστό πληθυσμού κάτω από το όριο φτώχειας	20%	?	?	?	6%	21,10%	28,60%	27,40%
ΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
Αγροτική παραγωγή	3,30%	2,70%	1,80%	0%	1,50%	7,90%	6,50%	4,70%	9,20%
Βιομηχανία	17,90%	38,80%	26,90%	79%	29,50%	32,90%	34,60%	34,90%	26,90%
Υπηρεσίες	78,90%	59%	71,30%	20,90%	69%	59,20%	58,90%	60,40%	63,90%
ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ
Παραγωγή πετρελαίου σε βαρέλια/ημέρα	7.900	2.134.000	4.833	1.437.000	29.590	107.100	500.000	2.375.000	55.110
Παραγωγή φ. αερίου σε εκ κυβικά μέτρα	1	106.300	0	116.700	1.716	10.590	331.000	22.900	649.000

 Σημείωση: Στον παραπάνω πίνακα αναφέρεται ο δείκτης GINI. Για όσους δεν τον γνωρίζουν και δεν επιθυμούν να ανατρέξουν στην παραπομπή, ο δείκτης αυτός μετράει την ανισοκατανομή του εισοδήματος. Για παράδειγμα σε μία ιδανική κοινωνία, που έχουν όλοι το ίδιο εισόδημα, ο δείκτης Gini θα ήταν μηδέν!. Αντίθετα σε μία κοινωνία με μέγιστη κοινωνική ανισότητα ο δείκτης θα ήταν 100. Στην κλίμακα του World Factbook της CIA σε σύνολο 140 χωρών, χειρότερη εμφανίζεται η Ναμίμπια με δείκτη 70,7 και καλύτερη η Σουηδία με δείκτη 23.

Το ελάττωμα του δείκτη φυσικά είναι ότι η ευμάρεια δεν καθορίζεται μόνο από την κατανομή εισοδήματος. Μία φτωχή πόλη με άφθονους φυσικούς πόρους, μικρό χρόνο μετακίνησης και δωρεάν υπηρεσίες υγείας και παιδείας πιθανά να είναι δικαιότερη από μία άλλη με μικρότερο δείκτη Gini. Ωστόσο αυτό δεν συμβαίνει στα παραδείγματα που αναφέρουμε παραπάνω.

Στοιχεία για τους ελάχιστους μισθούς και τους μέσους μισθούς ( 1 2 3 4 5 6 7 8 )


Επειδή δεν είμαι οικονομολόγος δεν θα μπορούσα να αξιολογήσω τα παραπάνω στοιχεία χωρίς την συνεισφορά του Κώστα Συκιώτη, που τον ευχαριστώ θερμά για τις εύστοχες παρατηρήσεις του και τον επίλογο, που συμπύκνωσε τον λόγο που έγραψα το άρθρο.

ΚΑΤΑΡ

H Ντόχα από muhammadsafwat.com

Πρόκειται για ένα κομμάτι γης που παράγει πετρέλαιο, χωρίς σχέση με δημοκρατική κοινωνία. Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι μετανάστες (60%). Είναι προνόμιο του εμίρη ο καθορισμός του ελάχιστου μισθού, αλλά δεν τον έχει καθορίσει ποτέ. Είναι χαρακτηριστικός ένας διάλογος το 2008, πριν ξεσπάσει η κρίση, στο Qatarliving.com : Ο εργαζόμενος kibogs συζητάει με φίλους του για χαμηλόμισθούς συναδέλφους και πώς μπορούν να τους βοηθήσουν.  Στον διάλογο σχολιάζονται μισθοί 600QR δηλαδή μικρότεροι των 300$, όταν τα sites που αναφέρονται στην ζωή, λένε ότι τα 500$ δεν επαρκούν για αξιοπρεπή διαβίωση. Ο μέσος μισθός είναι  7800QR αν περιληφθούν οι κρατικοί υπάλληλοι, που είναι όλοι Καταριανοί και οι αμοιβές τους ξεπερνούν τα 14000QR. Ο μέσος μισθός στον ιδιωτικό τομέα είναι περίπου 5400QR(1500$) ( Αναφορές για Κατάρ 1  2   3  4.)

Η κοινωνία λοιπόν του Κατάρ είναι μία κοινωνία σκληρής εκμετάλλευσης των οικονομικά ασθενέστερων που στην μεγάλη πλειονότητα είναι μετανάστες. Ο δείκτης GINI τοποθετεί το ΚΑΤΑΡ στην 56^η χειρότερη θέση στον κόσμο. Το φτωχότερο 10% του πληθυσμού μοιράζεται μόνο το 1,3% του ΑΕΠ. Από όλα τα παραπάνω προκύπτει ένα ασφαλές συμπέρασμα. Ο πετρελαϊκός παράδεισος, αφορά μόνο ελάχιστους προνομιούχους. Οι συνθήκες ζωής των υπολοίπων είναι ένας εφιάλτης σε σχέση με την Ελλάδα της κρίσης

ΝΟΡΒΗΓΙΑ

Ούτε στην Νορβηγία υπάρχει ελάχιστος μισθός. Σε αντίθεση με το Κατάρ υπάρχουν κλαδικές συμβάσεις. Είναι μία πολύ οργανωμένη κοινωνία με τον δημόσιο τομέα να έχει έσοδα που φθάνουν στο 59% του ΑΕΠ. Έχει έναν πολύ χαμηλό δείκτη GINI (5^η  χώρα σε σύνολο 140) με το φτωχότερο 10% να απολαμβάνει σχεδόν το 4% του ΑΕΠ. Παρά το ότι πολύ ψυχρό κλίμα δαπανά πολύ λιγότερο πετρέλαιο αναλογικά με το ΑΕΠ της.

ΣΟΥΗΔΙΑ

Παρά το γεγονός ότι δεν παράγει πετρέλαιο δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από την γείτονα της Νορβηγία. Έχει και αυτή θετικό εμπορικό ισοζύγιο και ,παρά το γεγονός ότι δεν έχει κατοχυρωμένο ελάχιστο μισθό, οι κλαδικές συμβάσεις εξασφαλίζουν ένα πολύ καλό επίπεδο διαβίωσης για την πολυπολιτισμική κοινωνία της Σουηδίας. Και η Σουηδία έχει πολύ χαμηλή κατανάλωση πετρελαίου αναλογικά με το ΑΕΠ της.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Η Ρουμανία βρίσκεται ψηλά στην παγκόσμια κατάταξη παραγωγής πετρελαίου (50στη στις 125 πετρελαιοπαραγωγές χώρες), αλλά η οικονομία της βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση. Έχει εξαιρετικά χαμηλό κατά κεφαλή εισόδημα και αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο. Έχει σχετικά χαμηλό δείκτη GINI, γεγονός που σημαίνει ότι η φτώχεια δεν είναι αποκλειστικά προνόμιο των ασθενέστερων. Απέχει όμως πολύ σε κοινωνική δικαιοσύνη από την γειτονική της Αυστρία.

ΑΥΣΤΡΙΑ

Παράγει ελάχιστο πετρέλαιο, και παρά το γεγονός, ότι είναι πιο ορεινή από την Ρουμανία και χωρίς πρόσβαση σε θάλασσα, έχει θετικό εμπορικό ισοζύγιο και είναι η 134^η χώρα σε δείκτη GINI σε σύνολο 140 με το φτωχότερο 10% να μοιράζεται το 4% του ΑΕΠ. Και στην Αυστρία υπάρχει σημαντικός δημόσιος τομέας που τα έσοδα του φθάνουν το 48% του ΑΕΠ. Και αυτή, όπως η Σουηδία και η Νορβηγία, καταναλώνουν πολύ λιγότερο πετρέλαιο, παρά το γεγονός, ότι έχουν εξαιρετικά υψηλό κατά κεφαλή ΑΕΠ.

ΙΣΗΜΕΡΙΝΟΣ

Ραφαέλ Κορέα από την Wikipedia

Συχνά αναφέρεται ως παράδειγμα από την ελληνική Αριστερά για τις γενναίες αποφάσεις του προέδρου Corea, να προχωρήσει σε μονομερή αμφισβήτηση του δημόσιου χρέους. Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει ισοσκελισμένο εμπορικό ισοζύγιο και δημόσιο έλλειμμα 5,6% του ΑΕΠ, που υπερκαλύπτεται από ανάπτυξη που ξεπερνά το 6% . Με απλά λόγια μπορεί να διαπραγματεύεται με άλλους όρους με τους δανειστές της.

Πέρα από τα παραπάνω ζηλευτά στοιχεία, η κοινωνική πραγματικότητα δεν είναι καθόλου αξιοζήλευτη: Παρά το γεγονός, ότι είναι η 32^η πετρελαιοπαραγωγός χώρα στον πλανήτη ,  πρόκειται για μία χώρα με κακή υποδομή και τεράστιες αντιθέσεις: Το φτωχότερο 10% μοιράζεται μόνο το 1% του ΑΕΠ με την επισήμανση ότι τα στοιχεία αφορούν μόνο τα αστικά κέντρα! Έχει ένα πολύ χαμηλό κατά κεφαλήν εισόδημα και είναι η 31^η χειρότερη χώρα σε δείκτη GINI

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

Το Καράκας στην Wikipedia

Η σημαία πολλών Ελλήνων Αριστερών, με τον πρόεδρο ΤΣΑΒΕΣ να σηκώνει ανάστημα στις ΗΠΑ. Οι Έλληνες οπαδοί του όμως  παραβλέπουν πολλά δεδομένα:

1.    Ότι έχει εξαιρετικά θετικό εμπορικό ισοζύγιο με καλύτερο πελάτη τις ΗΠΑ, που απορροφούν το 38,7% των εξαγωγών της. Αντίστοιχα οι ΗΠΑ είναι ο πρώτος προμηθευτής της με το 26,6% των εισαγωγών της. Πέρα λοιπόν από τις αντιαμερικανικές ρητορείες, η οικονομία της Βενεζουέλας είναι πολύ στενά δεμένη με τις ΗΠΑ.
2.    Ότι δεν μιλάμε για μία διαχρονική δημοκρατία. Ακόμα και σήμερα η θητεία του Τσάβες απέχει από το να θεωρηθεί δημοκρατική
3.   Ότι μιλάμε για μία χώρα που παρά την ετικέτα «σοσιαλιστική» είναι μία από τις χειρότερες σε κοινωνικές αντιθέσεις: Έχει την 71^η χειρότερη κατάταξη σε δείκτη GINI με το φτωχότερο 10% του πληθυσμού να μοιράζεται μόλις το 1,7% του ΑΕΠ.

ΕΛΛΑΔΑ

Αν υπήρχε δείκτης παραλογισμού σίγουρα θα είχε ανακαλυφθεί για την Ελλάδα. Οι υπηρεσίες συνεισφέρουν το 79% του ΑΕΠ. Με εξαίρεση τον Ισημερινό και την Βενεζουέλα δαπανάμε περισσότερο πετρέλαιο ανά ΑΕΠ από όλες τις υπόλοιπες χώρες που συγκρίναμε. Για όσους ισχυρίζονται ότι η κατανάλωση πετρελαίου συμβαδίζει με την ανάπτυξη, ο πίνακας τους διαψεύδει κατάφωρα. Οι χώρες με το υψηλότερο κατά κεφαλή ΑΕΠ καταναλώνουν λιγότερο πετρέλαιο. Η Ελλάδα έχει μακράν το χειρότερο εμπορικό ισοζύγιο, χαμηλά έσοδα από φόρους. Δεν θα ασχοληθούμε με την παθογένεια, που οδήγησε την Ελλάδα στην σημερινή κατάσταση. Οφείλουμε όμως να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα και να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας:

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ:

• Η ελληνική οικονομία παρουσιάζει μία σοβαρή στρέβλωση στροφής της οικονομίας στον τομέα των υπηρεσιών σε βάρος μίας καχεκτικής βιομηχανίας και μίας μέτριας αγροτικής παραγωγής. Ακόμα όμως και εάν υπάρχουν κάποια πετρελαϊκά αποθέματα γιατί η συζήτηση για την ανάπτυξη της ελληνικής βιομηχανίας, εστιάζει σε αυτόν τον τομέα; Γιατί θα πρέπει να εξορύξουμε πετρέλαιο, όταν ενώ είμαστε παραγωγός πορτοκαλιών, εξακολουθούμε και εισάγουμε συμπυκνωμένο χυμό πορτοκαλιού;
• Η ανάπτυξη του πετρελαϊκού τομέα σπάνια συμβαδίζει με την ευμάρεια. Αυτό οφείλεται και σε ένα λόγο που κρύβεται πίσω από τα νούμερα: Οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες έχουν τα μέσα να διαφθείρουν κυβερνήσεις και να πετύχουν όρους εγκατάστασης ληστρικούς για τις χώρες και ευνοϊκούς για τα συμφέροντα τους. Υπάρχει κανείς που εγγυάται, ότι η Ελλάδα θα μοιάσει με την Νορβηγία; Υπάρχει κανείς που να εξασφαλίσει, ότι οι εταιρίες θα απασχολήσουν Έλληνες εργάτες, θα σέβονται την εργατική νομοθεσία και θα αποδίδουν τους φόρους τους; Στην «ατμομηχανή» της ελληνικής οικονομίας, που τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν ο κατασκευαστικός τομέας, συνέβη εντελώς το αντίθετο: Ληστρική καταπάτηση δημόσιων εκτάσεων, φοροκλοπή, παράνομη απασχόληση μεταναστών.
•  Συχνά υποτιμάμε το περιβαλλοντικό κόστος και το μυαλό μας εστιάζει στον κορμοράνο που πνίγεται στο πετρέλαιο. Το κόστος όμως της περιβαλλοντικής προστασίας είναι υψηλό και πρέπει να το πληρώσουν οι εταιρίες. Αντίθετα το κόστος από μία καταστροφή, είναι πολλαπλάσιο και συνήθως το πληρώνει η κοινωνία. Σε μία χώρα που οι εταιρίες επιχρωμιώσεων, πετάνε ατιμώρητα το εξασθενές χρώμιο στα πηγάδια ή στον Ασωπό, για να γλυτώσουν το κόστος του βιολογικού καθαρισμού, υπάρχει κανείς που να εγγυηθεί, ότι οι πετρελαϊκές εταιρίες θα τηρήσουν την βέλτιστη και δαπανηρή περιβαλλοντική προστασία;
• Η χωροθέτηση ΑΟΖ είναι αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας, αλλά σίγουρα θα την φέρει σε διπλωματική σύγκρουση με την Τουρκία. Επί δεκαετίες δεν έχουμε καταφέρει να επιλύσουμε το απλούστερο ζήτημα των χωρικών μας υδάτων και εξακολουθούμε να περιοριζόμαστε στα 6 μίλια επεκτείνοντας με παγκόσμια πρωτοτυπία τον εναέριο χώρο στα 10 μίλια. Κάθε χρόνο σπαταλάμε πολλά εκατομμύρια ευρώ και ανθρώπινες ζωές για εικονικές αερομαχίες στο Αιγαίο. Θεωρούμε ειλικρινά, ότι την ώρα που η Ελλάδα απειλείται με κατάρρευση, είναι η καταλληλότερη στιγμή για να αυξήσουμε την ένταση και να ανοίξουμε ένα ακόμα διπλωματικό μέτωπο;

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

•   Όλοι οι δείκτες που διαβάσαμε παραπάνω δείχνουν, ότι οι εξορύξεις δεν είναι πανάκεια. Αυτό που κατοχυρώνει την ευμάρεια, είναι η κατοχύρωση της δημοκρατίας και της διαφάνειας. Μόνο τότε οποιαδήποτε δραστηριότητα αποβαίνει σε όφελος της κοινωνίας. Χωρίς δημοκρατία η εκμετάλλευση των πόρων γίνεται ληστρική για τους ασθενέστερους και καταστροφική για το περιβάλλον με μόνους ωφελημένους τις πολυεθνικές και την ντόπια νομενκλατούρα.
• Οι χώρες που έχουμε μεγάλο κατά κεφαλή ΑΕΠ, δεν είναι αυτές που παράγουν πετρέλαιο, αλλά αυτές που έχουν ισχυρό και αποτελεσματικό δημόσιο με μεγάλα φορολογικά έσοδα. Αν δεν καταφέρουμε να φορολογήσουμε τον πλούτο, είναι αδύνατον να συντηρήσουμε μία χώρα με κοινωνική δικαιοσύνη. Όχι μόνο δεν θα γίνουμε Νορβηγία, αλλά θα καταντήσουμε Ισημερινός, με ή χωρίς πετρέλαιο.
• Με εξαίρεση χώρες όπως το ΚΑΤΑΡ, όλες οι υπόλοιπες δεν στηρίζονται αποκλειστικά στο πετρέλαιο, αλλά αναπτύσσουν και άλλους τομείς. Η Ελλάδα έχει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης στην μεταποίηση αγροτικών προϊόντων, στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στην ποιοτική ανάπτυξη του τουρισμού.
• Η Ελλάδα χωρίς καμία απολύτως επένδυση μπορεί άμεσα να περιορίσει την κατανάλωση πετρελαίου, που είναι σε παράλογα υψηλά επίπεδα. 

      ΕΠΙΛΟΓΟΣ

      Για να προοδεύσει οποιοσδήποτε άνθρωπος και οποιαδήποτε συλλογικότητα μη παρασιτικά, χρειάζεται να προσφέρει προστιθέμενη οικονομική αξία στους άλλους. Οι αγρότες, για παράδειγμα, προσφέρουν τους καρπούς της γης. Οι πετρελαϊκές εταιρίες προσφέρουν οργάνωση και τεχνογνωσία. Οι περισσότεροι κάτοικοι μιας χώρας που διαθέτει πετρέλαιο δεν προσφέρουν στην πραγματικότητα τίποτα. Μπορούν να οφεληθούν σε σημαντικό βαθμό έμμεσα, αλλά αν περιμένουν να λύσουν έτσι το οικονομικό τους πρόβλημα, τότε προσβλέπουν σε παρασιτικές προσόδους. Μόνο το μοντέλο των Νορβηγών, με τα πετρελαϊκά έσοδα να επανεπενδύονται στην πραγματική οικονομία της Νορβηγίας αλλά και τρίτων χωρών, μπορεί να ελαχιστοποιήσει τον εν λόγω παρασιτισμό. Αλλά όσοι βλέπουν τις εξορύξεις ως τη λύση στο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, σίγουρα δε σκέφτονται Νορβηγικά...